من دوستش دارم
اما به کسی نخواهم گفت:
حتی به خودش...
یک روز شاید برای همیشه بروم
یک روز شاید برای همیشه در خاطرم باشی
و من هرگز کلمه ای را بر زبان نخواهم آورد
هیچ یک از آن کلمات عاشقانه را که مردمان روزانه بارها بر زبان می آورند؛ نخواهم گفت
شاید هیچ وقت نفهمی وقتی که مست بودی بوسیدمت
شاید هیچ وقت نفهمی آن شاخه ی گل رز وحشی از کجا آمدست
و نگاه های پر از اضطرابم را که با گریز به چشمانت می دوزم
و هرگز آن شب را به یاد نخواهی آورد
هرگز...
و من...
و من دیگر شاخه ی گل رز وحشی دیگری را نخواهم چید
و بوسه ای بر پیشانی هیچ صورتی....
هنوز هم جوشش خون را درون رگ هایم حس می کنم
و هر روز تار و پود قلبم تنگ تر می شود
و بغض گلویم را می فشارد بی آنکه جرات کنم بگریم
کاش یک بار به تو می گفتم که چقدر دوستت دارم
فقط یک بار...